تنهایِ تنها

همه رفتند، کسی دور و برم نیست
چنین بی‌کس شدن در باورم نیست
اگر این آخر و عاقبت بود
به جز افسوس هوایی در سرم نیست
همه رفتن، کسی با ما نموندش
کسی خط دل ما رو نخوندش
همه رفتند ولی این دل ما را
همون که فکر نمی‌کردیم سوزوندش
که حاشا تقه‌ای بر در نخورده
که آیا زنده‌ایم یا جون سپرده
که حاشا صحبتی، حرفی، کلامی
که جزو رفته‌هاییم، ما نمرده
عجب بالا و پایین داره دنیا
عجب این روزگار دل‌سرده با ما
یه روز دور و برم صد تا رفیق بود
منو امروز ببین تنهای تنهام
خیال کردم که این گوشه‌کنارا
یکی داره هوای کار ما را
یکی هم این میون دلسوز ما هست
نداره آرزوی آزار ما را