بیگانه

خسته‌ام از جون من این شب تاریک چی می‌خواد
از دو روز عمر آدم این راه باریک چی می‌خواد
وقتی آدم با خودش این‌همه بیگانه می‌شه
دیگه از من آشنای دور و نزدیک چی می‌خواد

آسمون تا یادمه قصه غم‌ها رو می‌گه
بی‌سرانجامی و بدعهدی دنیا رو می‌گه
آتیش عشق و محبت چرا خاموش نمی‌شه
چرا این دردا و این غم‌ها فراموش نمی‌شه
رنگ شادی چی بگم رفته دیگه از یاد من
آخه شادی با دل خسته هم‌آغوش نمی‌شه
آسمون تا یادمه قصه غم‌ها رو می‌گه
بی‌سرانجامی و بدعهدی دنیا رو می‌گه

خالیه از همه عشقی، پر درده دل من
مثل اون برگای پژمرده و زرده دل من
آخه یک عمر درازه که تو دنیای بزرگ
غیر غم‌ها با کسی آشتی نکرده دل من
آسمون تا یادمه قصه غم‌ها رو می‌گه
بی‌سرانجامی و بدعهدی دنیا رو می‌گه
آسمون تا یادمه قصه غم‌ها رو می‌گه
بی‌سرانجامی و بدعهدی دنیا رو می‌گه